Dei kule steinrosene

Eg byrja å høyra på Stone Roses i 2006, og etter det trur eg dei har vortne favorittgruppa mi. Dei var veldig populære då dei herja, og dei var ei viktig inspirasjonskjelde for mange grupper, mellom mange andre Blur, Oasis og Arctic Monkeys. Dei var flinke musikarar, og særskilt John Squire og Reni er lette å leggja merke til. På platene høyrer me den ofte sterkt aspirerte stemma til Ian Brown smyga seg inn og ut av versa, medan gitaren til Squire lagar fine, klingande og muntre riff. Bassen til Mani og trommene til Reni lagar dansbare, elegante rytmar, og saman vert dette fine songar det er vanskeleg å sitja heilt i ro og høyra på. Det vert ofte skrive og sagt at musikken deira var ei blanding av 60-tals gitarpop og 80-tals acid house-rytmar, og det passar nok godt, sjølv om dei ikkje likte den karakteristikken so godt sjølv. (Ian Brown sa ein gong at noko som verkeleg hadde såra han var at folk sa dei var inspirerte av 60-talet. Det gav han vakenetter, påstod han.) Tekstane deira er både politiske (Høyr på Bye Bye Badman som handlar om studentopprøret i Paris i 1968, og den rare Elizabeth My Dear, til dømes) og mange har tydelege og utydelege kristne motiv (til dømes I Wanna Be Adored, Love Spreads, This Is The One, I Am The Resurrection og visstnok One Love).

Utanom musikken var dei òg ganske spesielle. Dei var ganske medvitne på at dei var dei var den beste gruppa i heile verda, liksom Oasis var nokre år seinare. Dei var heller ikkje særleg pressevenlege og utettervende, og var ofte nokso stillfarande (men arrogante) når dei vart intervjua.

Fyrste gong dei spelte på fjernsyn var på det direktesende The Late Show hjå BBC. Dei framførte Made of Stone, og midt i songen gjekk straumen i studioet, visstnok av di dei spelte for høgt. Då programleiaren steppa inn for å gå over til neste sak, vandra ein rasande Ian Brown rundt i bakgrunnen og ropte ”Amateurs! Amateurs!”. Det er ganske festleg.

Sjå framføringa av Made of Stone:

Dei bytta plateselskap minst tri gonger. I 1987 spelte dei inn ein singel, Sally Cinnamon, hjå FM Revolver records, men gjekk over til Silvertone for å spela inn debutalbumet The Stone Roses. Denne plata vart ein stor suksess. Då ville FM Revolver òg ha ein del av kaka. Dei gav ut Sally Cinnamon på nytt og laga ein forferdeleg musikkvideo utan at gruppa kunne gjera noko med det. Då vart dei so sinte at ein dag dei gjekk forbi kontoret til selskapet, knuste dei rutene i bilen til sjefen, og dynka han og kontoret hans med maling! Dei vart sjølvsagt arresterte og vart dømde til bøter, og heile hendinga vekte sjølvsagt stor åtgaum i media og var god reklame for dei.

Sjå den kjedelege og grelle musikkvideoen til Sally Cinnamon:

På grunn av ein tvist med Silvertone, som dei hadde skrive livstidskontrakt med (!), fekk dei ikkje gjeve ut eller spelt inn nokon nye songar på fem år. Mellom 1989 og 1994 var det heilt stilt, og det vart nok banen for steinrosene. Det andre albumet vart ikkje so godt motteke, og dei hadde nok mista mykje av gnisten etter å ha vore heilt lamma so lenge, og i 1996 vart gruppa oppløyst.

Plata The Stone Roses rangerer jamnleg som ei av dei beste platene nokonsinne i Storbritannia og er definitivt verdt å høyra på. Det er altso høg kvalitet på musikken deira. Difor er det ein ting eg tykkjer er ganske rart. The Stone Roses var horribelt dårlege på scena, og det er nok frontfiguren sjølv, Ian Brown, sin feil. Han syng so dårleg og falskt på dei fleste opptaka eg har høyrt av gruppa at det ikkje er kjekt ein gong. Det kan vera bra, for då er det ikkje so leitt at eg aldri hadde høve til å gå på konsert med dei.

Tags: Musikk, Stone Roses