Engelsksyngjande nordmenn

No skal eg skriva om noko som mange før meg har skrive og snakka om, likevel er det få som gjer noko med det. Eg trur faktisk at eg har ei samla norsk musikkpresse med meg i saka.

Eg er lei av at norske rockegrupper og -artistar syng på engelsk, og då meiner eg vanleg populærmusikk, indiemusikk (omlag alt er jo indie i våre dagar) og liknande. Korleis det er i til dømes metallmusikken, veit eg lite om, og eg bryr meg ikkje. Eg innrømmar sjølvsagt at det finst ein del bra norsk engelskspråkleg musikk, men det hjelper ikkje på poenget mitt. Kva er vitsen med å ikkje syngja på morsmålet? Det eg har oppfatta av grunngjevingar for å syngja på engelsk er:

1. Dei vonar å slå gjennom i utlandet
2. Det vert ei røyndomsflukt, det er som å taka på seg ei maske, og dette gjer det lettare å skriva litt spesielle tekstar.

Det er sjeldan norske artistar får eit internasjonalt gjennombrot, og det er svært optimistisk å satsa på dette. Eg tykkjer tvert om at det er nokso tydeleg kva som er eit suksesskriterium i norsk rock: Syng på norsk. Nesten alle artistane som vert hugsa i årevis etter stordomstida si song på norsk, det er ikkje tilfeldig at alle dei fire store i norsk rock song/syng på norsk. Og nesten alle songane som vert hugsa og sungne i årevis etterpå er på norsk. Grunn 2 er tufta på personlege opplevingar og vanskeleg å argumentera mot.

Det er ikkje berre av politiske grunnar eg er for norsk rock på norsk, eg trur òg at det er taktisk lurt. Eg trur det er nokso normalt å ikkje få med seg ein engelsk tekst like godt som ein norsk tekst, og dimed mistar musikk på engelsk ein dimensjon som musikk på norsk har. Det vert svært viktig å ha ein god melodi å stø seg på, og melodien er det einaste kvalitetskriteriet av di teksten er nesten heilt uviktig. Som dei viste i ein episode av Landeplage: Dei færraste fekk med seg kva Sunday People av Monroes handla om, det var ein god melodi som stod for suksessen. Har ein ein god tekst, kan ein laga ein kjempehit ved å kombinera det med ein sterk melodi. Eller so kan ein laga ein god song av ein god tekst og ein grei melodi. Ein engelsk song med ein grei melodi vert berre kjedeleg, dersom ein ikkje medvite høyrer etter på teksten, og det er ikkje alltid at ein gidd.

Sjølvsagt er det ein fordel å kunna løyna ein svak tekst ved å syngja han på engelsk, då er det ingen som bryr seg, men prøver ein seg med klissete kjærleikssongar på norsk, vert det litt teit, av di folk med eitt skjønar kva ein syng om.

Fleire rockegrupper med litt ambisjonar burde syngja på norsk. Det ville vera eit kjempefortrinn for dei og kjekkare for meg. Eg skjønar ikkje kvifor so få innser det.

Frukost med ein vri

Frukostblanding-i-mjølk-gelé.

Lågare ljodnivå på konsertar!

Mange likar høg ljod på rockekonsertar, ikkje minst artistane sjølv. Eg tykkjer stort sett alltid det er for høg ljod, og det plagar meg. Det er fleire grunnar:

Det øydelegg høyrsla.

Det er skadeleg å høyra på høg ljod over for lang tid, og eg har ofte hatt hyling i øyro etter å ha vore på konsert. Det er eit dårleg teikn. No har eg byrja å nytta øyreproppar mest alltid, anten slike skikkelege av eitkvart skummateriale, eller rett og slett samantygd papir. Det funkar overraskande bra.

Detaljane forsvinn

Når det er so høg ljod, vert nyansane vekke, og alt vert berre ein ljodgraut. Eg kan nok høyra vokalen, men elles vert det vanskeleg å skilja dei ulike instrumenta. Det er skjøneleg at ein ynskjer litt trøkk i bassen og gitarane, men det er ikkje noko poeng når ein ikkje klarer å høyra skikkeleg det som vert spelt.

Dette er slett ikkje noko berre eg tykkjer, men likevel vert det gjort lite med det. Det bør ikkje halda fram slik. Det er mogleg å spela rock og samstundes ha ljod me kan ha glede av.

Ein idé til eit program

Eg skulle ynskja det fanst eit program, anten som eit tillegg til vevlesarar eller som eit frittståande program eller som eit internettprogram, som kjapt og greitt kunne opplysa meg om kva skrifttypar som vert brukte på ei vevside. Eg ser føre meg at eg kunne lima inn ei vevadresse i internettprogrammet, og so analyserte programmet sida og gav meg attende ei oversikt og kva dei vert nytta til: “Overskrift: Arial, avsnitt: Georgia”

Simon meiner eg like godt kan sjekka kjeldekoden for å finna adressa til css-fila (der formateringsdataa ligg) og so opna css-fila og berre røkja etter skrifttypane sjølv. Men det er for tidkrevjande og tungvint, tykkjer eg. Det dumme er at eg ikkje kan nok til å kunna laga eit slikt program, so nokon andre må gjera det.

Eventuelt kan eg læra meg å kjenna att ulike skrifttypar. Dette er eit mål på sikt, men eit slikt program vil vera svært nyttig i ein læringsprosess òg.